سلام

گاهی اینجا هستم....

http://naserhamedi.blogfa.com

با سپاس از لطف و مهربانی چندین ساله ی دوستان نسبت به این وبلاگ،می کوشم که برای همیشه از اینجا دل بکنم و دیگر خیال به روز کردنش را از سر به در کنم....

فدایتان:ناصر حامدی

فرمود:

فال مان هر چه باشد

-باشد!

حال مان را دریاب...

 

من سیــب بودم ،سیــبی آویزان ، افتــــادم و دنیای من به شد

هی سرخ شد،هی سبز شد رنگم،هی روزگارم با تو فربه شد

من سیب بودم ، سیبی آشفته ، عاشق شـدم ، آرام چرخیدم

چرخیـــدم و دســـت تـو افتـــادم،افتـــادم و تنهـــایی ام له شد

هی،فکر کن! حال خوشی دارد،سیبی که با به روز را شب کرد

سیبی که با به یک شب زیبا ، مهمــــان آب چشــمه ی ده شد

* * * * * * *

صبحی مه آلود است،ده زیباست،جاری شدن در رود مه زیباست

ده را شکر پاشید و شیرین کرد ،سیبی که با به غرق در مه شد

 

سلام

شهريور به نيمه رسيد و من به پاييز نيامده فکر می کنم ، به باغ پرتقال پدربزرگ كه هنوز ميوه هايش نچيده مانده ، به شاليزار پدر كه هنوز درو نشده ، و به چشم هاي او كه درشمال جا ماند...

ابــر وقتـي از غـــم چشــم تو غـافل مي شود

جـــاي باران ميــوه اش زهـر هـلاهل مي شود

سر بچــــرخان،از تنـت بيرون بيا،لخـتي برقص

در هــواي چيــــدنت دستان من دل مي شود

سر بچـــرخان ،از هوا سـرشار شو،قدري بخند

ديــن من با خنــده ي گرم تو كــامـــل مي شود

هـر طرف رو مي كنم ، محرابي از ابروي توست

رو بگــردانــي ، نمــــاز خلـق  بـاطـل مي شـود

مي تـواني تـب كني بغـض زميــــن را بشـكني

بي نگــــاهــت، آب اقيـــانوس ها  گل مي شود

چشـم هايم را بگير و چشــــــم هايت را مگير

اي كه بي چشم تو كار عشق مشكل مي شود

سلام

جاي شما خالي به همراه دوستان مهربان : عبدالجباركاكايي ، عباس باقري ، بيژن ارژن ، افشين علا ، سعيد بيابانكي و استاد محبت چند روزي  سوريه و لبنان بوديم ، شرح ماجراهايش بماند براي بعد...نصيب شما هم شود انشالله...

براي مادر مهربانم)

اين روزا حال مردنو ندارم

خيال غصه خوردنو ندارم

نه خيلي خسته ام،نه خيلي پيرم

نه از گل و نه از پرنده سيرم

دنيا اگه گمم كنه مهم نيست

خوراك مردمم كنه مهم نيست

مهم اينه كه هر نفس تو باشي

حتي تو گوشه ي قفس تو باشي

مهم اينه تو خاطرت بمونم

هر جا باشم مسافرت بمونم

از اينجا و از اونجا رونده ت منم

بركه ي خرد تنها مونده ت منم

پروانه ي تو پيله مونده ت منم

بلبل پشت ميله مونده ت منم

كاشكي يه امشب ببينم خوابتو

خواب نگاه گرم و بي تابتو

يه خونه ي نقره نشون نمي خوام

خورشيد و ماه و كهكشون نمي خوام

يه پر مي خوام رهاترين پر باشه

جايي برم كه عطر مادر باشه

مادره و يه دنيا رمز و رازش

مادره و عطر چادر نمازش

مادره و نجابت شمالي ش

مادره و گونه ي پرتقالي ش

دل من و مادرم از شالي يه

اينم خودش يه جور خوش اقبالي يه

كاش برسه به من صداي مادر

بهشتاي خدا فداي مادر...

با ياد چشم هاي تو خوب است خواب من

از ابـرهـا كنــــــاره بگــــير آفتـــــــاب من

رو بر كدام قبله به چشم تو مي رســـم؟

چيــزي بگـو پيــــــــامـبـر بـــي كتاب من

چشم تو را كجاي جهان جستجو كنــــم؟

پايان بده به تاب و تب بي حســـــاب من

دور از شمايل تو چنـــــانم كه روز و شب

خنـــديده اند خلــق به حال خــــراب من

از تشنگـي هــــــلاك شـدم، ساقيـا بيا

چيزي نمــــــانده از قدح پر شــــراب من

سلام.سال و حال تان نیکو ... بارانی ترین روزها  را مسافر گیلان زیبا بودم؛

شالیزارهای شکوهمند

شکوفه های شادمان

ساحل آرام انزلی با باران ریز و ظریفش

جنگل های هزار رنگ و بی نظیر تالش با دخترکان رنگین پوش و نوروزخوانش

ماسوله ی بارانی با شمعدانی های پشت پنجره اش

لاهیجان-عروس گیلان -با باغهای معطرش

ییلاق های پرخاطره ی ماسال خوب من

همه جا رفتم...

اما همه جا چشم های مهربان او را کم داشتم...

                                                .......

                           من پیر شدم ،دیر رسیدی،خبری نیست

                          مانند من آسیــمه سر و دربـدری نیست

                          بســـیـار برای تـو نـوشـتـم غـم خـود را

                          بســـیـار مرا نامه ،ولی نامه بری نیست

                         یک عمر قفس بست مسیر نفســــم را

                         حالا که دری هست  مرا بال و پری نیست

                         حـالا کـه مـقـــدر شــده   آرام بگـیـــــرم

                         سیـــلاب مرا بـرده و از مـن اثری نیست

                         بگـذار که درها هـمگـی بسـته بـمانـنـد

                         وقتی که نگاهی نگران پشت دری نیست

                         بگــذار تبـــر بـر کـــمــر شـــاخه بکـــوبد

                         وقتی که بهـار آمد و او را ثمــــری نیست

                         تلخ است مرا بودن و تلـخ است مرا عمر

                         در شهر به جز مــرگ متـاع دگری نیست

 

 

بر شاخه اي نشستي و سيبم نمي شوي

دلتـنـگ دســت هـاي غريـبــم نمي شوي

در خوابـهاي مـن كسـي از راه مـي رســد

تعـبـيــر خــوابــهـاي عجيـــبم نمي شوي؟

بيمـــارم،آن چنــان كه حريـفـت نمي شوم

بــي تابي ،آن چنان كه طبيبـم نمي شوي

من كوهــم و تو كوهنــوردي كه بــي گمان

قــربـانـي فــراز  و  نشيبـــم نـمـي شوي

* * * * * *

دستي شدم كه گاه رفيـــقت نمي شوم

سيبي شدي كه گاه نصيــبم نمي شوي

 بیرون کشیـــدی از در و   بـر بــام می بــری

آرام جلــــــوه کـــــردی و  آرام مــــی بـــری

ایـن از هنــرنمـایی چشم ســــیاه تـــوست

بـــی دام صــــید کــردی و با دام می بـــری

 تـا قبـله را عــوض نکـنی  چشــم را ببـنـــد

با ایــن حــــرام  رونـــق اســـــلام می بــری

چشمــانت آرزوی ریـاضـــــت کشــان شــده

غوغـــاست هر کـجــــا که تو بادام مــی بری

گاهـی ابــوسـعـیـد ابــوالخــیـر مــی شـوی

گــاهـی مــرا حـــوالـی بسـطــام مــی بری

پر می زنـی، به منـطـق عـــطار می کشـی

می می شوی ، به خلسه ی خیام می بری

 تا بوده  راه و رسـم تو  این گونه بــوده است

آرام  دل گرفـتـــــی و  آرام  مـــــــی بــــری

* * * * * *

روزی نشـد که عـمر به کــام دلـــم شـــود

نــاکــام آفــریـــده و   ناکــــام  مـــی بــری

سلام....

آه،ایـن روزها که می گـذرد ، زنـده ام گاه  و   گاه می میرم

مرگ بد نیست،کاش می گفتی  به کدامین گناه می میرم

گفتــه بودند زنـدگی خوب است ؛ گاه بنشیند و بســوزانـد

این منم-جـان شعـله ور شده ای - که در آغاز راه می میرم

هر گلی بود بر سرم زده است ،دست تقدیر را چه باید کرد

از دو چشم سیاه زاده شدم، در دو چشم سیاه  می میرم

دلم آشـفته  روحم آشفـته ،من و بختـی که سـالها  خفـته

خسته ام خسته ام نگاهی کن،من که با یک نگاه می میرم

دستی از دوردست ها انگار ، مـی کشد این قطار خالـی را

دلم ، ای اتفــاق سرگــردان! در کـدام ایستـگاه  می میرم؟

چاره ای نیست،غصه پیرت کرد  کم کم از یاد می روی دل من

تو شبی زنده زنده می سوزی ، من شبی بی گناه می میرم

                                                                        بهمن ۸۳